خاطره‌نویسی به‌مثابۀ درمان و بازیابی معنا وقتی واژه‌ها جای زخم را لمس می‌کنند گاهی نوشتن از گذشته شبیه باز کردن زخمی‌ست کهنه. اما در همان گشودگی، شفا نهفته است.

مرز میان واقعیت و تخیل در بازسازی گذشته وقتی حافظه مثل آینه نیست خاطره‌نویسی از جنس واقعیت است، اما نه به معنای مستند بودن. حافظه، آینه‌ای شفاف نیست؛ بیشتر

از پراکندگیِ خاطرات تا انسجام روایی وقتی خاطره شبیه پازل است بعضی خاطرات مثل عکس‌های پراکنده‌اند. بی‌ربط در ظاهر، اما با رشته‌ای نامرئی به‌هم پیوسته. هنر خاطره‌نویسی همین است:

جزئیات حسی؛ جانِ خاطره انیمیشن راتاتویی را دیده‌اید؟ آن صحنه را یادتان هست که منتقد غذای عنق و سخت‌گیر، تکه‌ای از غذای موش سرآشپز را در دهانش گذاشت و

از صداقتِ احساس تا روایتِ آگاهانه در کتابی که به تازگی ترجمه کرده‌ام -«هنر خاطره‌پردازی»- مری کار، نویسنده و مموآریست مشهور در مورد صدا می‌گوید: «هر مموآر عالی، صد